iken…
anlamsız bir final sınavı için, anlamsız saatlerin geçmesini beklerken, Jehan Barbur dinlerken, ve o “bil ki unutulur herşey yazmayınca kağıda…” derken, ve yeni bir haziran sabahına doğru yol alıyorken, herşey ve herkes bu kadar uyuyorken yazmayıp da ne yapar insan. Uykunun uyanıklıktan farkı yokken, o yüzden kaygılanmıyorken uykusuzluk adına, sigara bitiyorken hem de… peki ne yazmalı?
kadınlara sokağa çıkma yasağının olduğu saatlerde sigarasız kalıp, sigara almaya gidememek, sırf bu yüzden küfretmek, bunu değiştirecek gücünün olmamasına hayıflanmak, güneşe muhtaç olanların sadece bitkiler değil, kadınlar olduğunu idrak edip kendini bir bitki kadar işlevsiz hissetmek olabilir pekala. sonra haziran gelmiş olmasına rağmen havanın hala ısınmayışı, mikro ve makro ekonomik problemler, ülke kurtarmaca oyunu oynamalar, eğitim sistemini ve dahilinde getirdiği herşeyi eleştirmeler, böylece rahatlamalar, sözü descartes’dan açıp, kim daha bilgili yarışması yapmalar da olabilir. sonra bir yıl önce yazdığım bir yazıya “sen gerçekten vampir misin?” diye yorum yapan erkek arkadaşa sataşmak da iyi bir seçenek. ama hiç içimden gelmiyorken, sigaram da yokken…
